Nieuw leven, een jaar later…

Tja, als je dan alles hebt verteld over het grote avontuur dat we aan zijn gegaan, moet je ook het vervolg durven vertellen en dat zal ik dan ook proberen te doen!

Het afgelopen jaar is vanaf de zomer van 2019 een rollercoaster geweest, maar we hebben iets moois neergezet waar we hartstikke trots op mogen zijn. De verbouwing had wat voeten in aarde, er kwam uiteraard nog van alles bij, maar we wonen inmiddels op een prachtige plek! Alles is even mooi, het draait als een tierelier en bovenal zijn mijn broer en mijn partner er helemaal happy. Tot zover lijkt alles geweldig…

De enige die niet happy is, dat ben ik. Hoe mooi alles ook is, ik voel ’t niet…Ik kan er vooralsnog niet aarden, voel me niet op m’n plek, het is net alsof ik daar niet ‘hoor’. En ik snap best dat het lastig te begrijpen is voor een buitenstaander, maar het is MIJN gevoel. Bovendien vind ik het eerlijk gezegd moeilijk om mijn broer elke dag om me heen te hebben. We botsen regelmatig en ik merk dat hij in korte tijd erg is veranderd en ‘gegroeid’ in zijn vrijheidsbesef, hij heeft immers zijn eigen huisje 😉. Hij wàs al een tikkeltje eigenwijs…. maar neemt nu helemaal niets meer van me aan, want, ik citeer: ‘dat bepaal ik zelf wel’ of ‘ik ben de baas over mezelf’. Overigens wel heel goed hoor, die assertiviteit, dat is niet altijd zo geweest…
Mijn partner daarentegen kan er bewonderenswaardig goed mee omgaan, hij bewaart altijd (bijna altijd…) de rust, blijft kalm en gaat ermee om alsof hij een volleerd gehandicaptenbegeleider is. Mij lukt dat niet, ik wil absoluut het beste voor mijn broer, maar dat is niet altijd wat HIJ wil… En geduld is niet mijn sterkste punt…Er tegenin gaan is naar nu blijkt ook geen optie, dat levert alleen maar strijd op, elke dag opnieuw. Het blijft wél een lastig stukje vind ik hoor, want een kind van zeven (zijn gemiddelde niveau) geef je immers ook niet alle vrijheid…..!

Ik moet gewoon concluderen dat voor mij het avontuur niet heeft opgeleverd wat ik had gehoopt en verwacht. Natuurlijk wist ik dat het best lastig zou zijn, mijn broer op ons erf, de begeleiding, de dagelijkse betrokkenheid, het aansturen en afremmen…Maar ik had verwacht dat ik, nu ik niet meer buiten de deur werkte, alle rust zou hebben om dit ‘gewoon’ te kunnen! Ik zou daarnaast genoeg tijd voor mezelf hebben, en zou mijn plekje daar wel vinden. Geen werkstress meer, tijd om te schrijven, tijd om te doen wat ik allemaal nog wilde… Helaas kwam het corona-gebeuren er ook nog bij, wat alles nog eens extra versterkte. En iedere dag voor zo’n lange tijd structureel mensen om me heen, doet mij ook zeker geen goed!

Bij mij prijkt het label ‘ongeschikt’ op m’n voorhoofd…Ik schaam me er niet voor, het is zoals het is. Misschien heb ik er te licht over gedacht, misschien ben ik dit avontuur aangegaan om tot een aantal persoonlijke inzichten te komen. Ik ga er namelijk altijd van uit dat ik leer en groei door de keuzes die ik maak!

Voor mezelf kiezen, en daarnaast natuurlijk niet mijn broer en partner hun welzijn uit ’t oog te verliezen, is ’t beste en ’t enige wat ik nu kan doen. Sommige zullen het egoïstisch vinden, dat is dan maar zo. Als ik NIET voor mezelf kies, worden we allemaal ongelukkig, en dat kan niet de bedoeling zijn. Na mijn besluit had ik binnen zeer korte tijd een baan voor een half jaar, wederom op een school….én een ‘eigen’ huisje voor een half jaar (toeval bestaat niet….). De begeleiding van mijn broer komt voor een groot deel terecht bij mijn partner: uiteraard hebben we dat uitgebreid besproken, maar hij wíl dit doen, en hij kán dit doen, een diepe, diepe buiging…. Ik regel dingen op afstand en spring bij waar nodig; ik ben vlakbij en alles gaat in overleg met elkaar.

Ik heb na een pittig jaar weer tijd alleen, mijn eigen ruimte, en kan weer opladen. Hopelijk word ik weer een leuker mens en kan ik weer een stukje eigen leven opbouwen wat ik meer heb gemist dan ik voor mogelijk had gehouden…Na een paar weken voel ik me al beter dan ik me het afgelopen jaar heb gevoeld….De stilte in mijn knusse tijdelijke onderkomen heb ik zo nodig en wat geniet ik van de momenten dat ik alleen ben naast mijn baan en de parttime mantelzorg. Dankbaar dat ’t zo kan!

Waar het toe leidt, dat kan ik nog niet zeggen. Maar de eerste stap naar meer rust voor ons allemaal is gezet. ‘Loesje’ heeft absoluut een punt: ‘geen weg is doodlopend als je durft om te keren!’. En voor de criticasters, die zullen er altijd zijn, en dat mag, niet iedereen hoeft me te begrijpen:

‘Not everyone will understand your journey. That’s okay. You’re here to live your life, not to make everyone understand’.

Share: