Nieuw leven

Wat een ‘vakantie’ was het weer. Ik ben er heel goed in om mezelf uitgerekend in de vakantie, waarin ik van mezelf eigenlijk ‘moet’ relaxen, van alles op de hals te halen. Deze zomervakantie spant wel de kroon…Honderden boeken op de e-reader, maar geen één gelezen…en daarom neem ik nu even afstand van alles wat er gaande is, en zit ik heerlijk in mijn uppie in een huisje in het Drentse land. Dat doe ik wel vaker, dat is voor mij heel gewoon! Even ruimte voor mezelf, geen energie van anderen en even niet hoeven praten…. En ja, de e-reader is mee, toch nog een laatste poging om naast het verdwijnen in een huisje in ’t bos, ook te verdwijnen in een ander verhaal dan dat van mezelf.

Wat is dan mijn verhaal? Nou, we hebben in een paar weken tijd een huis gekocht tussen de landerijen, ons eigen huis in de stad verkocht en we vertrekken in december letterlijk en figuurlijk naar ons nieuwe leven.

Iets wat al tijden zo af en toe bij ons de kop opstak, bleef de laatste tijd maar sudderen. Mijn broer heeft een verstandelijke beperking en hij woont onder begeleiding. We merken en voelen aan hem dat hij er de laatste jaren minder op z’n plek is. Tijdens allerlei gesprekken die er zijn geweest met familie, begeleiding, deskundigen etc. is er bij mij een zaadje geplant. Wat als… we het perfecte plekje kunnen vinden waar we ruimte en mogelijkheden zien om samen met hem te kunnen leven, zonder dat hij uit zijn omgeving wordt gehaald, zodat hij de minste aanpassingen hoeft te doen en zijn dagelijkse bezigheden gewoon door kunnen gaan. Dat plekje hebben we in juli opeens gevonden. Een plek die ook voldoet aan ónze voorwaarden, want die moeten we ook zeker niet vergeten, anders werkt het niet.

Als HSP’er kan ik me geen mooiere plek wensen! Ruimte, rust en stilte, ik verheug me er nu al op. Ik weet dat ik dat nodig heb, zeker nu we straks niet meer met z’n tweetjes wonen, maar met z’n drieën. En ook al heeft hij zijn dagbesteding, zijn eigen woonplek op ons erf en allerlei activiteiten (want het is een bezige bij, inderdaad, hij lijkt totaal niet op mij 😉), ik weet dat het intensief zal worden. Daarom heb ik er ook voor gekozen om, wat mijn reguliere werk betreft, een sabbatical te nemen tot en met juli 2020. Laten we eerst eens proberen met elkaar een ritme te vinden in ons nieuwe leven. Mijn broer is redelijk zelfstandig, maar heeft begeleiding en sturing nodig en hij moet regelmatig worden afgeremd in zijn enthousiasme en dwangmatigheden. Dat neem ik op me, en eigenlijk is dat mijn baan, ik vermoed dat ik daar genoeg aan heb…

Al deze beslissingen, regeldingen, uitzoekzaken én natuurlijk alle bijkomende emoties….hebben mijn lijf wel in de stressstand gezet. Het was absoluut geen ontspannen vakantie, verre van dat! Nadat we de eerste weken meteen ALLES hebben geregeld, merkte ik dat ik niet meer uit die stressstand kwam. Constant alert, constante gedachtenchaos en omdat ik bij alles uitgebreid stil moet staan (dat moet van mijn hoogsensitieve brein*) en de informatie vervolgens ook nog intens moet verwerken, kwam ik niet meer aan rust of ontspanning toe.

Mijn hart sloeg op hol, mijn bloeddruk steeg en ik belandde op een zondag bij de Dokterswacht. Inmiddels word ik weer wat rustiger, alles wordt zo langzamerhand in m’n brein verwerkt en m’n lijf past zich daarop aan. De grootste stappen zijn gezet, en ’t meeste is al geregeld, met dank aan mijn uiterst stabiele echtgenoot….

Ik geniet nu van drie dagen relatieve rust in mijn huisje in ’t bos. Wel jammer dat de buurman hier zo’n enorm akelige luide stem heeft (en zijn zoontje ook…). Maar terwijl ik uit het raam kijk, zie ik dat de hele bups (opa, oma, moeder, vader en een rits kids) de auto instapt. Ik hoop voor een dagje uit ofzo…!

* Voor de geïnteresseerden: Esther Bergsma heeft een interessant boek geschreven ‘Het hoogsensitieve brein’. Met als geweldige subtitel: ‘waarom je een vis niet moet vragen in een boom te klimmen’.

Share: