Een rustige dag….

Ik word wakker. Eén oog gaat open, ik rek me uit en open m’n andere oog. Heerlijk, een vrije dag voor de boeg waarop ik niets hoef. He-le-maal niets. De was is al gedaan, het huis is redelijk schoon (nou ja, schoon genoeg in ieder geval). Er is verder niemand in huis en ik verheug me op de stilte. Want daar heb ik vandaag behoefte aan.

Ik loop naar beneden, begroet mijn allerliefste kat die mij elke ochtend kwispelend begroet (ik denk echt dat ie in een vorig leven een hondje is geweest hoor, dat kán niet anders) en loop naar de koffie. Ik pak m’n mok en ga aan tafel zitten, open de laptop, check het nieuws en bedenk me hoe relaxed ik vandaag de dag door zal brengen. Opeens hoor ik geluid. Waar komt dit nu vandaan? Het geluid wordt harder, donkerder, brommender en ik loop in de richting van het keukenraam, want dáár komt ’t vandaan. Dan zie ik een optocht van kranen, auto’s met ‘werkverkeer’ op de achterruit, vrachtauto’s en werklui in die leuke felle hesjes…..Op dat moment besef ik: daar gaat m’n geplande rustige (en vooral: stille!) dag. Ik probeer rustig te blijven, maar dat valt niet mee. Waar vind ik nu de stilte vandaag die ik gewoon even, één dagje (is dat nu teveel gevraagd…) nodig heb? Ik ga douchen, en hoor het geluid van de brommende kraan buiten zelfs nog door het geluid van het stromende water heenkomen. Dit belooft niet veel goeds voor vandaag…Ik besluit gewoon op m’n werkkamer te gaan zitten, maar deze zit helaas wél aan de kant van het lawaai, aan de achterkant van het huis. Als ik ga zitten weet ik al dit ik dit niet ga volhouden, dat gebrom, ik word er nu al gek van. Ik kijk door het raam en zie dat ze het hele fietspad aan het verwijderen zijn, dit blijft niet bij één dag, maar zal de komende weken ook zo zijn, dus ik zal er mee moeten dealen. Een diepe zucht. Nu gaan ze ook nog met elkaar práten, of eigenlijk schreeuwen, want ze moeten boven dat gebrom uit zien te komen. Geïrriteerd pak ik m’n spullen die ik nodig heb en verdwijn naar een andere kamer, aan de voorkant van het huis. Op het moment dat ik me daar wil installeren, je gelooft het bijna niet, word ik bijna omver geblazen door een mega herrie aan de vóórkant van het huis: er lopen gewoon DRIE mannen door de straat met DRIE bladblazers!!! Die blaadjes, kunnen ze die niet gewoon laten liggen?! Dat is de natuur! Waar zijn de ouderwetse bezems gebleven, waarom moet dit tegenwoordig met die enorme lawaaidingen (ja, ik weet heus wel dat ik zelf ook liever niet met een bezem al die straten zou schoonvegen hoor…). Pfff, is dit een test ofzo? Moet ik hier misschien wat van leren? Waarom moet dit nu op mijn enige vrije dag deze week?! Mijn oren doen letterlijk pijn, mijn hoofd staat op exploderen, maar waar moet ik heen? Ik kan niet naar de achterkant van het huis, maar aan de voorkant blijven is ook geen optie. Als een kip zonder kop loop ik van boven naar beneden en weer terug. Wat moet ik doen? Ik kan nergens heen! Nergens is het stil…..heel even wil ik in tranen uitbarsten, want o, wat word ik me dan weer bewust van mijn hooggevoeligheid. Geluid, lawaai is mijn grootste trigger (dat is voor iedereen anders hoor, maar dit is met stip op één de mijne…). Ik probeer even een paar minuten rustig te ademen, de stress die naar boven komt de baas te blijven, en bedenk me welke opties ik nu heb. Ik kan even gaan wandelen, maar het regent, dus daar heb ik geen zin in. Ik kan de auto pakken en een stukje gaan rijden….hmm, ook niet, ik laat me toch niet m’n huis uit jagen? Ik pak mijn meest afsluitende koptelefoon, zet een relaxmuziekje op (lang leve YouTube…) en ga maar afleiding zoeken de rest van de dag, afwisselend wat internetten, schrijven en een boek lezen. En ik besluit toch echt eens werk te maken van wat ik eigenlijk al eens had willen doen, maar het komt er maar niet van: goeie oordoppen aan laten meten, zodat ik áls ik weer eens in het middelpunt van herrie zit, toch de stilte kan opzoeken die ik soms zo nodig heb! Een relaxmuziekje op de koptelefoon is ook fijn, maar ik wil gewoon soms STILTE!

Share: